arrow_drop_up arrow_drop_down
25 mei 2020 

Waarom ik niet geloof in consequent opvoeden

Het is toch een van de meest gehoorde adviezen als het gaat om opvoeden. Je moet consequent opvoeden en daarbij ook als ouders 1 lijn trekken. Het zit een beetje in de categorie als ‘geef ze 1 vinger en ze nemen je hele hand’.
Ik heb daar helemaal niks mee. Sterker nog, ik wind me er nogal over op (misschien heb ik er dus toch iets mee…
😅).

Ik wilde hier een korte blog van maken en dat is niet gelukt. Dit is namelijk zo’n thema waar ik  echt iets van vind, waarvan ik ‘aan’ ga. Wat ik vind, gaat over mij. Je hoeft er dus niets mee. Maar misschien prikkelt het, schuurt het, of zorgt het voor bewustzijn …

Mensvisie en gelijkwaardigheid

Voor ik inhoudelijk verder ga, is het volgens mij goed om je te realiseren dat je mensvisie het fundament is voor hoe je met grenzen om wil gaan.
Ik geloof dat mijn kinderen en ik gelijkwaardig zijn. Vaak verwarren mensen dat met dat mijn kinderen en ik gelijk zijn. Dat is niet zo. Ik ben de ouder en ik heb een verantwoordelijkheid en een zorgplicht. Die neem ik ook serieus.
Ik geloof wel dat de gevoelens en behoeften van mijn kinderen net zo belangrijk zijn als mijn gevoelens en behoeften. Omdat ik de ouder ben en volwassen ben, betekent dat niet dat mijn behoeften voorrang hebben of belangrijker zijn.

En daar komt het volgende veelgehoorde vooroordeel om de hoek: het betekent óók niet dat de gevoelens en behoeften van mijn kinderen belangrijker zijn dan die van mij. Ik ben dus niet voor een laissez faire opvoeding, waarin alles mag en alles kan. Ik heb namelijk zelf grenzen en ik ben er ook zelf verantwoordelijk voor om mijn grenzen kenbaar te maken en mijn behoeften te behartigen.

Acceptatiegrens

In de Gordon-methode wordt het begrip ‘acceptatiegrens’ gebruikt. Stel je voor dat je door een raam kijkt en je ziet bepaald gedrag door dat raam. Bijvoorbeeld (ik heb hem denk ik al eens vaker genoemd in mijn blogs) voetballende kinderen. Je denkt/voelt daar iets bij, misschien vind je het leuk om te zien hoe je kids, of de buurkinderen samen sportief bezig zijn. Je ‘accepteert’ het gedrag dus, het zit in het groene gebied voor je.
Vervolgens zie je hoe een van de kinderen de bal heel hard in jouw tuin schiet, precies op dat plekje waar elk jaar de pioenrozen zo mooi staan te bloeien en je ziet de bal liggen op de geknakte jonge scheuten. En je baalt ervan! Een van de weinig stukjes in je tuin waar je zo zuinig op bent en zorgvuldig mee omgaat!
Nu is hetzelfde gedrag (voetballende kinderen) ineens niet meer acceptabel voor je. Je zit nu in het rode gebied.
De lijn die tussen het groene gebied (acceptabel gedrag) en het rode gebied (onacceptabel gedrag) zit, noemen we de acceptatiegrens.

Altijd weer anders

Als ik een training geef aan ouders over effectief communiceren met kinderen doe ik hier vaak een oefening. Ik maak zo’n raam op de grond. Met een groen vak en een rood vak. Vervolgens lees ik een aantal stellingen voor en vraag ik aan de ouders om te gaan staan in het vak die voor hun klopt.

Zelfs in een klein groepje met ouders staat nooit iedereen de hele tijd in hetzelfde vak.
Dat heeft allerlei verschillende redenen. Misschien heeft de ene ouder al tieners en de andere ouder nog een peuter en een kleuter. Of misschien denkt de ene ouder bij ‘eten in een restaurant’ aan de McDonalds (en mogen hun kinderen dus gerust met hun handen eten) en denkt de andere ouder een een chique frans restaurant (en mogen de kinderen dus niet met hun handen eten).

Ga eens bij jezelf na: is jouw grens altijd hetzelfde?

Als je partner vraagt of je vandaag wil koken en je hebt een rustige dag gehad en een vrije avond voor de boeg en het eten is al in huis. Dan is de kans groot dat je ja zegt. Als je partner het de dag erna vraagt, terwijl je om 18u gehaast thuis komt van een hele drukke dag op je werk, je hebt net een deadline gehaald en ook nog een conflict met een collega gehad en voor vanavond staat er ook nog sporten op het programma. Dan is de kans groot dat je nee zegt.

Als je kind van 11 vraagt of hij een eitje mag bakken, vind je dit waarschijnlijk prima. Misschien zelfs fijn, beetje zelfstandigheid oefenen enzo.
Als je kind van 3 vraagt of hij zelf een eitje mag bakken, denk je daar waarschijnlijk anders over (1 van de meeste irritante dingen om op te ruimen vind ik; rauw ei).

Een eigen voorbeeld…

Afgelopen weekend had ik zelf ook zo’n situatie, waarbij de omgeving een grote rol speelde in mijn acceptatiegrens. We waren op bezoek bij mijn schoonouders, in de tuin. Achter hun tuin is een grote speeltuin. Wij zaten lekker op het terras in de tuin wat te drinken en de kinderen waren in de speeltuin. Op een gegeven moment wil mijn jongste iets zeggen tegen mij, en hij begint heel hard te schreeuwen tegen mij, zodat ik hem kan horen. Het zweet brak me even uit. Op zondag, in een woonwijk, waar de tuinen tegen elkaar aan grenzen. De buren, die ook bezoek hadden zaten ook in de tuin.

Thuis hebben we een perceel van ruim 1 hectare en ben ik nogal eens in de stal of bij de paarden. Als hij daar wat wil vragen aan mij, roept hij ook vaak heel hard mama, om er achter te komen waar ik ben. Dit vind ik ook niet altijd fijn, want ook hier hebben we buren, en ik ben ook wel eens dichter bij dan hij denkt en hij schreeuwt HARD (auw, mijn oren!). Maar ik vind het wel begrijpelijk en ook wel acceptabel (als hij tenminste, als ik geantwoord heb, ook naar me toe komt om daar rustig te vragen wat hij wil en niet keihard zijn vraag naar me schreeuwt terwijl ik ergens anders ben). Zelfde situatie, maar een andere omgeving en die maakt dat ik er een ander gevoel bij heb.

Voel je ‘m?

Je grens is afhankelijk van zoveel verschillende factoren!
Thomas Gordon noemt in ieder geval deze drie factoren: de ander, de omgeving (welk restaurant bijvoorbeeld) en jijzelf.

Je kunt je misschien nu ook wel voorstellen, dat je partner een andere grens heeft als jij. Dus 1 lijn trekken als ouders is wat mij betreft nogal vreemd. Natuurlijk zullen er bepaalde afspraken zijn die voor iedereen gelden. Die heb je wellicht als gezin samen afgesproken en het zou lastig zijn als die afspraken steeds veranderen of verschillen. Maar er zijn zoveel situaties waarbij 1 van de ouders iets niet wil of fijn vindt (stoeien op bed voor het slapen gaan bijvoorbeeld), terwijl de andere ouder dat prima vindt.

Je grens gaat dus over JOU

Het is geen algemeen geldende norm waar iedereen zich aan moet houden. Je bent zelf verantwoordelijk voor het kennen en aangeven van je grens, niet je omgeving. En dat is soms best een uitdaging en misschien ook spannend. Want dat nodigt uit tot jezelf kenbaar maken en kwetsbaarheid. Je kunt niet van een ander verwachten dat hij of zij wel zal snappen dat je iets niet fijn vindt: je zult het zelf uit moeten spreken.

Ik ben benieuwd hoe jij dat ziet, hoe dat voor jou is. Laat het met weten in de reacties!

Over de schrijver
Gecertificeerd trainer in Gordon Communicatie en Equine Assisted Coach (coaching met behulp van paarden).
Reactie plaatsen

Deze site gebruikt cookies.