arrow_drop_up arrow_drop_down
22 mei 2020 

Hoe kan ik mijn grenzen aangeven?

In deze blog beschrijf ik wat grenzen zijn en hoe je kunt leren en oefenen om je grenzen beter aan te voelen.

Als je eenmaal beter weet waar jouw grenzen liggen, is het ook fijn dat je je grenzen aan kunt geven op een manier waarbij je én in verbinding bent met jezelf, én verbinding kunt houden met de ander. ; )

Toch denk ik dat er nog 1 stap vooraf gaat aan het leren aangeven van je grenzen. Dat is het onderzoeken wat maakt dat je het moeilijk vindt om grenzen aan te geven.

Wat maakt dat je je grens niet aangeeft?

  • Je weet niet wat je grens is. Je merkt het pas achteraf, als je zelf of als iemand anders als over je grens is gegaan. Herken je deze? Lees dan hier verder, ik heb daar namelijk een aparte blog over geschreven.
  • Of misschien voel je je grens (inmiddels) wel aan, maar vindt je het eng om dan ook echt je grens aan te geven. Dat kan te maken hebben met negatieve ervaringen in het verleden. Het voelt zo kwetsbaar dat je gewoon niet durft.
  • Het kan ook zo zijn dat je allerlei overtuigingen hebt in je hoofd, waardoor je van mening bent dat het niet ok is om die grens aan te geven. “Gewoon nog even doorgaan”, of “ze zijn dit al zo gewend van mij, ze zullen wel gek opkijken als ik het nu anders doe”, of “als ik deze klus niet doe, doet niemand het en het moet toch gebeuren”.
  • Een reden die ik ook vaak tegenkom is de angst om iemand af te stoten. Dus juist als het gaat om iemand om wie je geeft, met wie je het juist zo graag goed wilt hebben. Dan is je angst dat als jij je grens aangeeft, de ander dat vervelend vindt en zich terugtrekt. Je laat daarom dingen gebeuren die je misschien eigenlijk helemaal niet tof vindt.

    “Als we ons aanpassen om mensen niet kwijt te raken, verliezen we onszelf.”

Ga voor jezelf na waarom jij je grenzen nu niet (voldoende) aangeeft. Zorg dat je dat helder hebt voor je verder gaat.

Als je dat helder (genoeg) hebt, ga dan voor jezelf na of je het echt anders wilt. Iets willen veranderen waar je niet helemaal achter staat, werkt niet.


Als je iets wil veranderen, helpt het als je een alternatief hebt voor hetgeen je niet meer wil. Wil je dus niet meer over je eigen grenzen gaan, dan is het nodig dat je weet wat je grens is én dat je weet hoe je die op een effectieve manier aan kunt geven.

Je wilt graag dat je je grens zo aan kunt geven dat voor de ander duidelijk is dat:

  • je graag aan je eigen behoeften tegemoet wilt komen (hopelijk door verandering in het gedrag van de ander)
  • je de ander in zijn waarde wilt laten en
  • je graag wilt dat jullie relatie in stand blijft.

In het Gordon communicatie model noemen we dit de confronterende ik-boodschap. Deze bestaat uit 3 G’s: gedrag, gevolg en gevoel.
Omschrijf welk gedrag je waarneemt, wat is het gevolg van dit gedrag voor mij en welk gevoel roept dit op.

Gevoel

Je kunt niet iemand anders verantwoordelijk maken voor je eigen gevoel. Wat iemand anders deed kan de aanleiding zijn voor je gevoel.

Het is belangrijk om te erkennen wat je voelt. Het onderdrukken van gevoelens is niet effectief. Gevoelens zullen zich blijven aandienen tot ze gezien zijn.
Voor je een confronterende ik boodschap wilt geven, helpt het dus eerst stil te staan bij wat je voelt. Wat roept het gedrag van de ander waar je last van hebt bij je op?
Ik heb een hulpmiddel gemaakt die je hierbij kan helpen (onder andere een lijst met gevoelens en behoeften).
Als je een confronterende ik boodschap begint met een hoe je je voelt, laat je zien wat er echt in je omgaat (‘ik ben bang’). Je stelt je kwetsbaar op en laat je kennen, in plaats van dat je een ander beschuldigt en hem met een probleem opzadelt (‘je hebt me bang gemaakt’).

👀 Waarnemen van gedrag

Dit lijkt misschien makkelijk, maar dit kan een enorme uitdaging zijn. Wij zijn zo gewend om alles wat we waarnemen een oordeel te geven dat dit vaak onbewust gebeurd.

Als we dit oordeel communiceren naar de ander als waarneming zul je merken dat de ander in de verdediging zal gaan of wrok gaat koesteren. Het gaat in ieder geval ten koste van je relatie. Én iemand is dan minder snel geneigd zijn gedrag aan te passen om op die manier rekening te houden met jou.
Het gaat dus om objectieve informatie. Wat zou een camera kunnen vastleggen?
Voorbeelden hiervan zijn:
‘Je valt me in de rede’ in plaats van ’jij luistert nooit’.
‘Je hebt niet aan mij gevraagd hoe deze beslissing voor mij is’ in plaats van ‘je houdt geen rekening met mij’.

👉 Gevolg

Het derde onderdeel is dat je de ander laat weten welk gevolg het gedrag van de ander voor jou is. Hoe belemmert het jou?
Dat kan te maken tijd, geld of energie dat je liever ergens anders aan besteedt. Of het heeft lichamelijk gevolgen voor je (bijvoorbeeld omdat je harder moet werken, of het geluid doet pijn aan je oren, enz.). Het helpt als het concrete en tastbare gevolgen zijn.

Zo kan een voorbeeld van een driedelige confronterende ik-booschap zijn:

“Ik erger me eraan dat je nog niet gekookt hebt zoals we afgesproken hadden. Nu is het eten niet op tijd klaar voor ik moet gaan om op tijd bij mijn afspraak te zijn.”

Ik ben benieuwd wat je ervan vindt en of je iets herkent waar je mee aan de slag wilt gaan! Laat het me weten in de reacties.

Over de schrijver
Gecertificeerd trainer in Gordon Communicatie en Equine Assisted Coach (coaching met behulp van paarden).
Reactie plaatsen

Deze site gebruikt cookies.